[8thAug] Regular Event 01 : Maybe I'm too tired.

posted on 14 Nov 2014 01:36 by eternalwhiterose in 8thAugust

 

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 

 

 

 

 

 

 

8 สิงหาคม


5:09 น.

เขาลืมตาตื่นขึ้นในเวลาใกล้เคียงกับเวลาเดิมของทุกวัน ลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียง หลับหูหลับตาสวมขาเทียมที่ขาขวา ด้วยความเคยชินจึงไม่มีปัญหาอะไรแม้ยังง่วงงัวเงียอยู่ เสร็จแล้วลุกก้าวขาเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย


5:40 น.

หลังจากแต่งตัวชุดใหม่เสร็จก็ลงมาที่ห้องทำงานทันที ตรงไปยังเตาอบ หยิบชิ้นส่วนตุ๊กตากระเบื้องที่อบไว้ค้างคืนออกมาวางบนที่พัก ปล่อยไว้อย่างนั้น เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวประจำ หยิบอุปกรณ์เย็บกระดุมติดเป็นลูกตาให้ตุ๊กตาสุนัขสวมหมวกซึ่งเป็นงานที่ค้างจากวันก่อน


6:10 น.

ลงมือเขียนแพทเทิร์นลงบนผ้าผืนใหญ่ เริ่มงานชิ้นใหม่ทันทีหลังจากทำงานค้างเสร็จ โดยละเลยกระเพาะที่เรียกร้องหาอาหารเช้า คิดว่าอีกสักพักค่อยไปกินก็ไม่น่าเป็นอะไร


6:37 น.

หงส์ขาวเดินเตาะแตะมาใกล้ จิกแขนเสื้อเจ้าของ ดึงทึ้งจนเขาต้องหยุดมือจากงานตรงหน้าและยอมลุกออกไปที่ครัวเพื่อทานอาหารเช้า


6:50 น.

ขนมปัง เนยแข็ง และนมอยู่ในท้องเรียบร้อย ขณะนี้นั่งอยู่ในห้องทำงานที่เดิม แน่นอนว่าทำงานต่อจากเมื่อครู่ก่อนหน้า สัตว์แห่งจิตนั่งสงบอยู่ไม่ห่างตัวมากและกำลังใช้จงอยปากไซร้ขนของมันไปพลางๆ


8:42 น.

เช็คตุ๊กตาที่ทำเสร็จ บันทึกลงในสมุดจดงาน หยิบตุ๊กตาสุนัขสวมหมวกที่เขาตั้งชื่อเล่นว่า”The Gentlepup” (มาจากคำว่าสุภาพบุรุษกับลูกสุนัข) นำมาวางไว้ที่ชั้นหน้าร้านข้างๆเคาท์เตอร์


9:00 น.

เปิดร้านตรงเวลา ให้หงส์เฝ้าหน้าร้านแล้วตนเองกลับเข้าไปขลุกอยู่ในห้องทำงานต่อ


10:23 น.

มีคนเข้ามาดูสินค้าในร้าน เอเมอริคยังอยู่ในห้องทำงานเหมือนเดิมไม่ได้ออกไปต้อนรับ หญิงสาวผู้มาเยือนยืนลังเลอยู่ตรงหน้าโต๊ะวางตุ๊กตากระเบื้องสักพัก ก่อนจะเดินออกจากร้านไป


10:48 น.

คุณพ่อวัยหนุ่มที่สั่งของไว้เข้ามารับสินค้าตามเวลานัด ช่างทำตุ๊กตาออกไปหน้าร้าน หยิบตุ๊กตาลูกแมวสีขาวผูกโบว์สีฟ้าสดส่งให้ ลูกค้าที่รับของไปดูพึงพอใจกับผลงานก็จ่ายเงินตามที่ตกลงไว้ เจ้าของร้านรับเงินมาทอนพร้อมกล่าวอวยพรให้วันนี้เป็นวันดี รอจนลูกค้ากลับออกไปแล้วจึงบันทึกลงบัญชีรายรับรายจ่าย



12:00 น.

ทานอาหารกลางวันแล้วออกไปดูแลความเรียบร้อยหน้าร้านไม่นานก่อนจะกลับเข้าไปทำงานในห้องทำงานอีกครั้ง


13:18 น.

ขัดชิ้นส่วนตุ๊กตากระเบื้อง ลงสีผิวและวาดใบหน้าเด็กผู้หญิงลงไปอย่างบรรจง ค่อยๆทำช้าๆไม่รีบเร่งเพื่อให้งานออกมาดีโดยไม่ต้องตามแก้ทีหลัง


15:24 น.

เด็กผู้หญิงชื่อมอลลี่มารับตุ๊กตาที่เธอสั่งไว้ เธอจำวันผิดมาเร็วเกินไปวันหนึ่ง แต่โชคดีที่เอเมอริคทำเสร็จแล้วเมื่อเช้านี้เอง เขาตรงไปหยิบ ”The Gentlepup” ส่งให้มอลลี่ เธอรับมามองพิจารณาแล้วยิ้มกว้างก่อนจะกอดไว้ เงยหน้ากล่าวขอบคุณทั้งรอยยิ้ม หันหลังวิ่งไปที่ประตูหน้าแล้วชะงัก หันกลับมาหน้าตาตื่นเดินกลับมาหาเพราะลืมจ่ายเงิน เด็กน้อยหัวเราะแก้เขินพลางหยิบเงินในกระเป๋าที่นับมาครบจำนวนส่งให้ช่างทำตุ๊กตา เอเมอริคยิ้มไม่ว่าอะไรและมองตามหลังยืนส่งจนเธอหายออกไปพร้อมกับตุ๊กตา แล้วจึงกลับเข้าไปทำงาน อีกครั้ง..


16:00 น.

ปิดร้านตามเวลา ออกไปเดินเล่นเลียบริมแม่น้ำ ปล่อยให้หงส์ได้ว่ายน้ำเล่น


17:33 น.

กลับบ้าน เตรียมอาหารเย็น ต้มเนื้อกับมันฝรั่งและแครอท หน้าตาบรรยายยากแต่กินแล้วท้องไม่เสียก็ใช้ได้แล้ว


18:26 น.

ทานอาหารเย็น มีเหลืออยู่ในหม้ออีกพอสมควรเลยทิ้งไว้อย่างนั้น กะไว้ว่าจะอุ่นทานเป็นมื้อเช้าวันพรุ่งนี้


18:49 น

ล้างจาน ทำความสะอาดครัว  ออกมาหน้าร้านแล้วปิดประตูไม่ให้หงส์ตามเข้ามา ทำความสะอาดปัดฝุ่นจัดของในร้านให้เนี้ยบ ตรวจสอบรายการสินค้าในสมุดบันทึกอีกครั้ง และกลับเข้าห้องทำงานไป


19:58 น.

วางมือจากงาน ปิดห้อง ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน เสร็จแล้วเข้าห้องไปอ่านหนังสือเกี่ยวกับแผ่นดินทางตะวันออกที่ค้างไว้ตรงหน้า174


21:30 น.

คั่นหนังสือไว้ที่หน้า268 ดับเทียนก่อนจะเข้านอน โดยมีหงส์ขาวนอนม้วนคอพับซุกใต้ปีกอยู่บนเบาะปลายเตียง


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




8 สิงหาคม ครั้งที่ 2


5:12 น.

ตื่นนอน ลงจากเตียงในสภาพง่วงซึมเหมือนทุกๆเช้าที่ผ่านมา ล้างหน้าล้างตาลูบตอเคราที่เริ่มผุดขึ้นมาใหม่แล้วตัดสินใจกำจัดมันทิ้งไป


5:45 น.

หยิบเสื้อผ้าชุดที่ใกล้มือที่สุดในตู้เสื้อผ้าโดยไม่ได้เอะใจว่าเป็นชุดเดียวกันกับเช้าวันก่อน แต่งตัวเสร็จลงไปห้องทำงาน ...พบ “The Gentlepup” ที่มอลลี่มารับไปเมื่อวานตั้งอยู่ที่โต๊ะทำงานในสภาพไร้ลูกตา

เขาขมวดคิ้ว ความทรงจำของเมื่อวานยังชัดเจนว่าได้มอบมันให้กับมอลลี่เรียบร้อยแล้ว ไม่คิดทบทวนเปล่า เอเมอริคหยิบบันทึกงานขึ้นมาดู...ในนั้นไม่มีเขียนเอาไว้ว่าตุ๊กตาสุนัขตัวนี้ทำเสร็จและเจ้าของงานมารับเรียบร้อย ‘...ทำงานมากเกินไปจนสับสนหรือเปล่านะ’ คิดเพียงแค่นั้นแล้วจัดการนั่งเย็บลูกตาให้เจ้าสุนัขสวมหมวกต่อด้วยความรู้สึกขัดข้องใจไม่หาย


6:02  น.

สำรวจโต๊ะทำงาน เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่มากกว่าเดิม ตุ๊กตาผ้าตัวใหม่ที่เริ่มทำเมื่อวานหายไป แต่พบผืนผ้าม้วนไว้ในกล่อง ไม่ได้เริ่มแม้แต่วาดแบบลงไปเลยเสียด้วยซ้ำ ชิ้นส่วนของตุ๊กตากระเบื้องที่เผาและขัดรวมถึงวาดใบหน้าลงไปเสร็จแล้วก็ไม่อยู่ที่ที่มันควรอยู่ แต่กลับพบของพวกนั้นในเตาอบอยู่ในสภาพที่ไม่ได้เผา...เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา และจำต้องนำดินปั้นในเตาอบขึ้นมาวางพักไว้เหมือนวันก่อน


6:14 น.

เริ่มหิว ล้มเลิกความคิดที่จะไปวาดแบบลงบนผืนผ้าแล้วตรงไปยังห้องครัว เปิดหม้อหาเนื้อตัมมันฝรั่งที่เหลือจากมื้อเย็นวาน ...พบหม้อสะอาดว่างเปล่า เอเมอริคมองหงส์ขาวที่ยืนใกล้ๆด้วยสายตาตำหนิ เจ้าหงส์ตีปีกอย่างไม่พอใจ พลันเจ้าของมันก็คิดได้ว่าไม่มีทางที่มันจะกินได้จนหม้อสะอาดหมดจดแบบนี้ สุดท้ายก็หันกลับไปหาอาหารง่ายๆอย่างทุกวันเช่นขนมปังกับเนยแข็งตามเดิม


6:39 น.

กลับเข้าห้องทำงาน เรียงชิ้นส่วนตุ๊กตาลงในเตาเผา จุดไปแล้วคอยดูให้ได้อุณหภูมิที่เหมาะสมจนเสร็จสิ้นขั้นตอน งานส่วนนี้เรียบร้อยก็ไปที่โต๊ะ คลี่ผืนผ้าวาดแบบชิ้นงานใหม่ต่อไม่หยุดพัก


8:55 น.

หยิบตุ๊กตาสุนัขสวมหมวกที่มอลลี่สั่งไว้ไปวางที่ชั้นข้างเคาท์เตอร์ก่อนเปิดร้านตามปกติ


10:23 น.

หญิงสาวชาวเมืองเข้ามาดูสินค้าในร้าน วนเวียนอยู่แถวโต๊ะวางตุ๊กตากระเบื้อง ครั้งนี้เจ้าของร้านออกมาทักทาย เธอถามราคาของตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมสีทองตัวหนึ่งแล้วทำหน้าลำบากใจก่อนจะกล่าวขอบคุณและออกร้านไป

'มันอาจจะแพงเกินไปสำหรับเธอ…'  


10:48 น.

 คุณพ่อวัยหนุ่มที่สั่งของไว้เข้ามารับสินค้าตามเวลานัด เอเมอริคหยิบสินค้าที่เขาสั่งไปให้พร้อมทั้งมองดูปฏิกิริยาที่ไม่ต่างกับสิ่งที่เหลือในความทรงจำ ได้แต่เพียงแสดงออกในแบบเดียวกับ "ที่เคยทำ"


12:00 น.

ทานอาหารกลางวันแล้วออกไปดูแลความเรียบร้อยหน้าร้านไม่นานก่อนจะกลับเข้าไปทำงานในห้องทำงานอีกครั้ง


13:20 น.

ทำความสะอาดชิ้นส่วนตุ๊กตากระเบื้องที่เผาเสร็จ วาดใบหน้าเด็กผู้หญิงโดยใช้สีเขียวเป็นสีของดวงตา โดยนึกในใจไปว่าเพิ่งวาดตาสีฟ้าให้เมื่อวันก่อนแท้ๆ


15:24 น.

มอลลี่มารับตุ๊กตาถูกวันตามที่เอเมอริคเข้าใจ (ถึงแม้เขาจะยังสับสนอยู่บ้างก็ตาม ในความคิดเขาตอนนี้คือมอลลี่มารับของหลังจากวันที่สั่ง7วันตามที่ตกลงกันไว้) แล้วก็เป็นไปตามที่คาดเดา มอลลี่ลืมจ่ายเงิน เธอมีท่าทางเหมือนกับที่เขาจำได้ไม่มีผิด ทุกอย่างเหมือนเทปฉายซ้ำในหัว เหมือนจนช่างทำตุ๊กตาคิดว่าเขาเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ


16:00 น.

ปิดร้านตามเวลา ออกไปเดินเล่นเลียบริมแม่น้ำ ปล่อยให้หงส์ว่ายน้ำเล่น


17:38 น.

กลับบ้าน เตรียมอาหารเย็น ทำเป็นไม่สนใจแครอทที่มีอยู่3หัวทั้งที่มันควรเหลือ2หัวจากที่ทำอาหารเย็นไปเมื่อวาน…


18:20 น.

ทานอาหารเย็น ด้วยเหตุผลทางด้านอารมณ์บางอย่างทำให้มื้อนี้ไม่มีอาหารเหลือค้างหม้อ


18:45 น

ล้างจาน ทำความสะอาดครัว  ออกมาหน้าร้านเพื่อทำความสะอาด จัดของในร้านให้เรียบร้อย ตรวจสอบรายการสินค้าในสมุดบันทึกอย่างรอบคอบ ให้แน่ใจว่าพรุ่งนี้จะไม่มีอะไรผิดพลาดอีก แล้วกลับไปทำงานต่อ


20:01 น.

หยุดทำงาน ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน หยิบหนังสือที่อ่านค้างไว้เมื่อวานมาอ่านต่อ เปิดไปถึงหน้าที่คั่นไว้อ่านไปได้สองสามบรรทัดก็ขมวดคิ้ว...เขาจำได้ว่าอ่านมันผ่านไปแล้วจึงเปิดผ่านไปเรื่อยๆจนถึงจุดที่ไม่คุ้นตา หยุดอยู่ที่หน้า268แล้วอ่านต่อไปจนถึงหน้า322


21:15 น.

คั่นหนังสือไว้ที่หน้า322 ดับเทียนเข้านอนด้วยความรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งวัน


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



8 สิงหาคม ครั้งที่ 3


5:04 น.

ตื่นนอน ลุกไปเข้าห้องน้ำ


5:30 น.

เปลี่ยนเสื้อผ้า ลงมาห้องทำงาน


...เจอ The Gentlepup อยู่บนโต๊ะทำงาน


‘……...พอกันที นี่เล่นตลกอะไร...’

ยิ่งกว่าสับสนคือความโมโห แค่เย็บลูกตาให้ลูกสุนัขตัวนี้เป็นงานง่ายก็จริง แต่ตุ๊กตากระเบื้องที่เขาทำไปถึงขั้นวาดใบหน้าเสร็จกลับกลายเป็นดินปั้นนอนอยู่ในตู้อบอีกครั้ง นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าพึงพอใจนัก


ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามใจเย็น หยิบบันทึกทุกอย่างทั้งบันทึกงานและรายรับรายจ่ายมาตรวจดู

...ไม่มี ทั้งบันทึกว่าตุ๊กตาสุนัขสวมหมวกเสร็จแล้ว บันทึกเงินที่ได้รับจากชายหนุ่มที่มาซื้อตุ๊กตาให้ลูกสาวกับเงินจากมอลลี่ก็ไม่มีในนั้น ทั้งที่เขาตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าเขียนลงไป


‘ถ้าไม่ใช่ฉันที่บ้า ก็คือโลกนี้มันบ้าไปแล้ว’

หงส์ขาวเดินไปยืดคอจิกคันโยกประตู ราวกับจะบอกให้ออกไปข้างนอก แต่ตัวเจ้าของเลือกปฏิเสธที่จะทำในสิ่งที่มันต้องการ พูดให้ถูกคือรอเวลาเหมาะสมอยู่มากกว่า ระหว่างนั้นเอเมอริคสำรวจทุกอย่างที่เขาวุ่นวายกับพวกมันเมื่อวันก่อน ทั้งThe Gentlepup ผืนผ้าที่ใช้ตัดทำตุ๊กตาตัวใหม่ ชิ้นส่วนตุ๊กตากระเบื้องในตู้อบ เสบียงอาหารที่ใช้ไปทั้งสามมื้อ ตุ๊กตาแมวสีขาว สมุดจดงานและบัญชีรายรับรายจ่าย หนังสือที่ถูกคั่นไว้หน้า174


...ราวกับของทั้งหมดมันย้อนเวลากลับไปที่ช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนที่เขาจะไปยุ่งกับพวกมัน


แล้วเวลานั้นคือตอนไหน..


เมื่อรอจนถึงเวลาที่กะไว้ดีแล้วจึงออกไปนอกร้าน พอดีกับที่เด็กส่งหนังสือพิมพ์เดินผ่านมา เขาจึงเรียกไว้แล้วซื้อมาฉบับหนึ่ง


8 สิงหาคม หนังสือพิมพ์จั่วหัวกระดาษไว้ชัดเจน


‘....เรื่องบ้าอะไรกัน………..’


ในที่สุดก็หาคำตอบได้ว่ากาลเวลากำลังผิดเพี้ยน เขาไม่ได้บ้า ไม่ได้คิดไปเอง

วันที่8สิงหาคมกำลังวนไปมาอยู่ที่เดิม ไม่รู้ว่าเพราะอะไร และทำไมถึงเป็นเช่นนี้


เขาเลือกที่จะรอดูอีกสักหน่อย ให้แน่ใจว่าเหตุการณ์วันนี้จะซ้ำรอยเดิม ก่อนอื่นหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเขาต้องไปเย็บลูกตาให้ตุ๊กตาที่มอลลี่สั่ง เธอจะต้องมาหาบ่ายวันนี้เหมือนสองวันที่ผ่านมา


หญิงสาวที่เข้ามาดูตุ๊กตากระเบื้อง


คุณพ่อวัยหนุ่มที่มารับตุ๊กตาสำหรับลูกสาว


มอลลี่ที่จำวันนัดผิด



ทั้งสามคนมาที่ร้านในเวลาเดิม การกระทำเดิม ปฏิกิริยาแบบเดิม

เพียงเท่านี้ก็สรุปได้โดยไม่ต้องทบทวนอีก



ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่วันที่9สิงหาคมจะมาถึง

สิ่งที่ควรทำตอนนี้ เท่าที่คิดได้คือ ต้องเย็บกระดุมติดเป็นลูกตาให้ The Gentlepup ทุกวัน

ไม่อย่างนั้นมอลลี่คงผิดหวังแน่


….ส่วนตุ๊กตากระเบื้องที่อยู่ในตู้อบน่ะช่างมันเถอะ




 
 
 
แงงง เอเมอริคน่ารัก ๕๕๕๕๕

#2 By เพนกวิ้น (171.100.69.45|171.100.69.45) on 2014-11-14 21:48

คุณอาเอ็มเอ็มขี้โมโห o A o)/  *ชี้*
แต่เป็นคนทำอะไรมีสติมาก เอาหลักฐานมายืนยันทุกอย่างที่เป็นไปได้เลย

#1 By [K]iet-z on 2014-11-14 01:58